| تبليغات | X |
|
|
|
|
درباره من
حرف هایی هست برای گفتن ایمیل آرشیو تیتر ها آرشیو آذر 1388 آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 لینک ها پشت دریاها هومیوپاتی تیزتیغ کاغذ اسیر خاک یه مسافر کوچولو Ðe$igNeR
|
از شیشه ی نقره اندود به بیرون نگاه می کردم هنوز هوا تاریک بود گاهی یک نور مات از کنار جاده دیده می شد... در بین این تصویر مات بیشتر از هر چیزی تصویر خودم پیدا بود. شیشه آشنا بود یک زمانی این شیشه حصاری بود برای ندیدن هام نفهمیدن هام نشناختن هام و شاید برای فراراز دنیای بیرون همراهی برای خواسته هام دوست داشتنها و دوست نداشتن هام حصاری که درو یوار ان رنگ خودخواهی داشت هوا داشت روشن می شد روشنی از پشت شیشه پیدا بود...
همه می پرسند
معلم پای تخته داد می زد صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به زیر پوششی از گرد ، پنهان بود ولی آخرکلاسیها لولشک بین خود تقسیم میکردند وان یکی در گوشه ای دیگر (جوانان) را ورق میزد برای اینکه بی خود های و هوی می کرد وبا آن شور بی پایان تساویهای جبری را نشان می داد با خطی خوانا بر روی تخته ای کز ظلمتی تاریک غمگین بود تساوی را چنین نوشت : یک اگر با یک برابر است از میان جمع شاگردان یکی برخاست همیشه یک نفر باید برخیزد به آرامی سخن سر داد تساوی اشتباهی فاحش و محض ست نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت معلم مات بر جا ماند و او پرسید: اگر یک فرد انسان، واحد یک بود آیا باز یک با یک برابر بود؟ سکوت مدهشی بود و سوالی سخت معلم خشمگین فریاد زد: آری برابر بود و او با پوزخندی گفت اگر یک فرد انسان واحد یک بود آنکه زور و زر بدامن داشت بالا بود آنکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود اگر یک فرد انسان واحد یک بود آنکه صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود وان سیه چرده که مینالید پایین بود اگر یک فرد انسان واحد یک بود این تساوی زبر و رو میشد حال میپرسم: یک اگر با یک برابر بود نان و مال مفتخواران از کجا آماده میگردید؟ یا چه کس دیوار چین ها را بنا میکرد؟ یک اگر با یک برابر بود پس که پشتش زیر بار فقر خم میشد؟ یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟ یک اگر با یک برابر بود پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟ معلم ناله آسا گفت: بچه ها در جزوه های خویش بنویسید یک با یک برابر نیست... خسرو گلسرخی آیینه ها با آه آغاز می شوند و آه پایان حرف روشن آیینه هاست -"آه" آیینه حرف اول و آخر را در یک کلام گفت سطح تمام آینه ها امروز خاکستری است تصویر روبه روی من انگار من نیست تصویر دیگری است وقتی خطوط سربی سطح شقیقه های مرا با شتاب هاشور می زنند دیگر نمی توانم این تارهای روشن را آرام پشت گوش بیندازم خوب است حرف آینه ها را این بار پشت گوش بیندازم
قیصر امین پور شگفتا! که وقتی بود نمی دیدم. وقتی می خواند نمی شنیدم... وقتی دیدم که نبود... وقتی شنیدم که نخواند...! چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و زلال در برابرت می جوشدو می خواند و می نالد تشنه ی آتش باشی و نه آب. و چشمه که خشکید چشمه که از آن آتش که تو تشنه ی آن بودی بخار شد و به هوا رفت. و آتش کویر را تافت و در خود گداخت واز زمین آتش رویید و از آسمان بارید.تو تشنه ی آب گردی و نه تشنه ی آتش. و بعد عمری گداختن از غم نبودن. کسی که تا بوداز غم نبودن تو می گداخت. دکتر علی شریعتی نیازهای بلند ما را همواره بی تاب می دارندو آنچه هست پست است عشق های مقدس در جان ما شعله می کشندو آنچه هست آلوده است زیبایی ها ما را مدام در حسرت خویش می گدازند و آنچه هست زشت است آنچه هست خوب نیست پاک نیست منزه نیست جاوید نیست صمیمیت ندارد عظمت ندارد هر چه هست برای مصلحتی است هر که هست به خاطر منفعتی است هیچ چیز به خودش نمی ارزد هیچ کس به خودش چیزی نیست همه چیز را همه کس رابرای سودی و فایده ای گذاشته اند. هبوط در کویر
می بینم صورتمو تو آینه با لبی خسته می پرسم از خودم اون به من یا من به اون خیره شدم چشمامو یه لحظه رو هم می ذارم می تونم از صورتم ورش دارم هر چی باید بدونم دستم می گه می گه این تویی نه هیچ کس دیگه رنگ غربت تو تموم لحظه ها حالا امروز چی ازت مونده به جا می خواستی خورشید و با دست بگیری داری بی صدا تو قلبت می میری نخواد از گذشته ها حرف بزنه اما باز تو هر تیکش عکس منه چشم امیدو ببر از آسمون بوی کهنگی میدن تمومشون یادته روزی که روی تختم نشسته بودم تو هم روبه روم روی تختت نشسته بودی طبق معمول من چرت و پرت می گفتم تو هم می خندیدی می خندیدم وسط خنده هام زدم زیر گریه یادمه مادر بزرگم همیشه می گفت زیاد نخند که خنده ی زیادی با عث گریه میشه ]خ که چقدر این خنده برای فرار خوبه البته اگه بتونی خوب بخندی گفتم و گفتی حرفهاتو دوست داشتم دوست دارم چون از سر نصیحت نیست گفتم انگار توی یک راه تاریک پر مه راه می رم از آخرش خبر ندارم اما امید دارم به نور برسم تلاش می کنم به نور برسم گفتم می خوام های زیادی دارم گفتی همه ی خواسته هاتو بنویس تا یادت بمونه و برای رسیدن بهشون تلاش کنی گفتم آخه خیلی از خواسته هام ممکنه آرمانی باشه گفتی بنویس اگه بخوای می رسی گفتم دوست دارم روحم رشد کنه بزرگ باشه گفتم دوست دارم زود ببخشم و دیر قضاوت کنم آخه می دونی من یه جورایی کینه شترییم دوست دارم اگه چیزی دارم اگه قرار داشته باشم ظرفیت پذیرشش رو هم داشته باشم می خوام با خودم با آدم های اطرافم مهربون تر باشم دوست دارم نگاه دغدغم باشه نه چشمای زیبا دوست ندارم برای رسیدن به خواسته هام دیگران رو پله ی تر قی خودم کنم دوست دارم... ... می خوام آدم باشم.
گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم بر بلندِ کاجِ خشکِ کوچه بن بست
گر بدین سان زیست باید پاک من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک احمد شاملو به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم پشت هیچستان جایی است. پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصد هایی است که خبر می آرنداز گل واشده ی دور ترین بو ته ی خاک. روی شن ها هم نقش های سم اسبان ظریفی است که صبح به سر تپه ی معراج شقایق رفتند. پشت هیچستان چتر خواهش باز است: تا نسیم عطشه در بن برگی بدود زنگ باران به صدا می آید. آدم اینجا تنهاست ودر این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست. به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من. سهراب سپهری /پی نوشت: تنهایی سکوت حرفهای نگفته تنها.../ |
